Singapore: de laatste meters in Zuidoost-Azië!

Singapore: de laatste meters in Zuidoost-Azië!

Reisperiode van 14-06-2023 tot 20-06-2023

Singapore, het is (samen met New York) de duurste stad ter wereld om in te wonen. Met 5,5 miljoen mensen op een klein stukje land (58 keer kleiner dan Nederland) is het ook één van de dichtstbevolkte steden. Alleen Macau en Monaco zijn nog dichtbevolkter. De dubbelzinnige bijnaam van Singapore is ‘fine city’ (‘boete stad’), waar veiligheid hoog in het vaandel staat en elke meter tot in detail is gepland. En waar nauwgezette wetten alles op zijn plaats houden. Van futuristische wolkenkrabbers met indrukwekkende architectuur tot aangelegde parken, kleurrijke tempels van verschillende religies en fascinerend levendige wijken als Little India en Chinatown. Ter vergelijking: (ons “dichtbevolkte” landje) Nederland telt een bevolkingsdichtheid van +/- 529 mensen per km2, in Singapore bedraagt dit +/- 8600 per km2!

De drukste grensovergang ter wereld?!

Er zijn 2 bruggen die Maleisië en Singapore met elkaar verbinden en waar dagelijks ongeveer 450.000 (!) mensen de grens oversteken. De grens die wij per fiets nemen is de Johor-Singapore Causeway waar niet minder dan maar liefst 350.000 mensen dagelijks de oversteek maken. We schuiven aan tussen de honderden motorrijders en moeten even wachten, maar we zijn toch verbaasd over de vlotheid van dit hele schouwspel. En meteen komen we in een andere wereld terecht.

Er zijn fietspaden, overdekte (?) wandelpaden en we zien overal waarschuwingsbordjes. ‘Vissen verboden, boete $1000’, ‘Roken in het park verboden, boete $2000’, ‘Kauwgum verboden’ en zelfs het niet doorspoelen van een openbaar toilet kan je duur komen te staan. Maar het water uit de kraan is weer drinkbaar en het stadscentrum is schoon. De ene wolkenkrabber is nog imposanter dan de andere, van een cruiseschip in de lucht tot 50m hoge supertrees in natuurpark ‘Gardens by the Bay’. The sky is (letterlijk) the limit!

Van de grens tot het hart van de stad

We kregen van andere fietsers de tip om vanaf de grens de ‘Rail Corridor’ te volgen tot in het stadscentrum. Een 24 km lang fiets- en wandelpad over een voormalige spoorlijn. De Rail Corridor verbindt de verschillende natuurgebieden in Singapore en dient als oversteekplaats voor de dieren die er leven. ‘s Nachts is het pad daarom ook niet verlicht. Wanneer we in het centrum zijn aangekomen en een foto nemen worden we aangesproken door een jonge sportleraar en later komt een oudere man erbij staan. De jongeman kan zijn ogen en oren niet geloven en heeft tientallen vragen over hoe we bepaalde dingen hebben aangepakt. De oudere passant voegt zich er later bij en geeft ons een opdracht: ga naar een bepaalde skyscraper om vanuit daar het uitzicht over de stad en de zee te bewonderen! Het zal je niet teleurstellen.

Wanneer we dan een paar meter verder voor de Marina Bay Sands, oftewel het ‘schip in de lucht’, staan, weten we niet wat we voelen. Opluchting, verbazing, blijdschap, dankbaarheid en verbijstering, wat een bizarre plek!

Contrasten

In Singapore is kamperen verboden. Alleen mensen die in Singapore wonen kunnen met een speciale vergunning een nachtje op bepaalde plekken kamperen. De eerste 2 nachten slapen we bij Chris. Chris is ooit zelf van Schotland naar Australië gefietst. Toen hij weer terug thuis was kon hij niet meer aarden en besloot hij definitief te verhuizen naar Singapore, waar hij nu al enkele jaren woont. Hij vertelt ons over de torenhogen huizenprijzen in Singapore. Bijna 80% van de inwoners woont in sociale woningen, die worden gebouwd, gesubsidieerd en gemanaged door de Singaporese overheid. Ook het certificaat dat je moet kopen om alleen nog maar een auto te mogen rijden in Singapore is voor een gemiddelde auto ruim $100.000. Daarnaast is de aanschafprijs van een auto veel duurder dan elders ter wereld. Autorijden is dus alleen voor de allerrijksten weggelegd.

Wanneer we om de hoek bij een Indiaas eettentje roti en linzensoep zitten te eten, lijkt Singapore echter weer meer op de rest van Zuidoost-Azië. In Chinatown wemelt het van de mensen, staan er kippenpoten op het menu en kleuren Chinese handelshuizen het straatbeeld. Verderop, in de bruisende enclave ‘Little India’ ruikt het naar koriader en springen de gekleurde tempels en winkelpanden eruit. De bevolking van Singapore bestaat uit een mix van allerlei culturen en religies, maar er heerst een sfeer van gastvrijheid en respect naar elkaar.

Na 2 nachten bij Chris fietsen we een stuk noordelijker en merken we dat we in een heel andere buurt van Singapore komen. Vannacht verblijven we bij Hannah en Heiko. Hannah is Singaporese en Heiko komt uit Duitsland. Zij fietsten een aantal jaar geleden van Duitsland naar Singapore en wonen nu hier. In hun appartementje staan de fietsen in de woonkamer en er hangt er een enorme wereldkaart aan de muur, op de plaats waar bij velen een tv zou staan. Heiko maakte Duitse flammenkuchen, terwijl Hannah vertelt over het project waarvoor ze vrijwilligerswerk doet. Ze herstellen apparaten, waardoor ook veel kinderen een tweedehands laptop konden krijgen toen Covid uitbrak.

Een kartonnen doos en een bijzondere ontmoeting

Omdat we over een paar dagen het vliegtuig nemen vanuit Singapore, moeten we op zoek naar een doos om de fietsen te in te pakken. We contacteren enkele fietsenwinkels, maar de meesten hebben beperkte ruimte en dus worden de dozen vaak niet bewaard. Hannah en Heiko adviseren om contact op te nemen met Green Basikal, welke aan de andere kant van de stad ligt. Deze fietsenzaak is gespecialiseerd in reisfietsen en wordt gerund door SK. Na een berichtje stuurt SK dat hij dozen heeft en dat we zeker moeten langskomen.

De volgende dag staan we bij een gebouw waar honderden bedrijfspanden in gevestigd zijn. Via de lift bereiken we zijn kleine maar intrigerende werkplaats op de 2e verdieping. De muur is bedekt met foto’s van fietsers van over de hele wereld. Maar onze ogen uitkijken kan later nog en eerst nodigt hij ons uit voor lunch en een biertje, om vervolgens te horen dat hij jaren geleden van Finland naar Singapore is gefietst. En dat zijn zus zelfs 3 jaar alleen rond de wereld heeft gefietst. Zoveel verhalen en gedachten om te delen. Hij geeft ons 2 grote dozen die we opvouwen en achterop de fiets binden. Op weg naar een hostel in Chinatown, waar we de laatste nacht spenderen.

We overnachten in een stapelbed op een grote slaapzaal en lijken de enigen te zijn. Totdat er midden in de nacht nog een gast bij komt en deze bomen begint om te zagen. Eloy wordt nogal groggy wakker, Audrey heeft weinig gemerkt en is ondertussen bestand tegen omvallende bomen.

Geen dag is voorspelbaar…!

Vanuit het hostel vertrekken we richting het vliegveld. Met de fietsdozen achterop fietsen we langs de kust over strak aangelegde fietspaden. Het laatste stuk gaat via een soort Jurassic Park en daar worden we bijna aangevallen door dinosaurussen 🦖

Wanneer we op het vliegveld aankomen, moeten we de fietsen natuurlijke nog demonteren en inpakken. Op dat moment komen we erachter dat we onze wasteil in het hostel zijn vergeten. En aangezien we die dagelijks gebruiken om de afwas te doen, kleren te wassen of onszelf mee te wassen, gaat Eloy terug met de metro, terwijl Audrey begint met het demonteren van de fietsen. Voor de entree van het vliegveld is er een fietscafé, ideaal om alles schoon te maken en in te pakken. Terwijl de druppels zweet van Audrey’s voorhoofd druipen, want het is nog steeds boven de 30 graden, komt er een medewerker van het vliegveld langs. Hij kan niet geloven welke afstand we op de fietsen hebben afgelegd, dus een paar minuten later komt hij terug om te vragen of we een interview zien zitten met een communicatiemedewerker van het vliegveld. Even later komt Eloy, nietsvermoedend, vrolijk met de wasteil aanzetten, terwijl Audrey snel het smeer en zweet van haar gezicht wrijft en opbiecht dat iemand zo langskomt voor een interview en fotoshoot… Perfecte timing?! (Vliegtuigen wachten toch wel…) Maar zo geschiedde! En als bedankje worden we ook nog uitgenodigd om een laatste keer Nasi Lemak te eten in het fietserscafé.

Wonder boven wonder slagen we erin 30 km naar het vliegveld te fietsen, op tijd de twee fietsen te demonteren en in te pakken, een vergeten wasteil te herenigen met zijn familie, een interview te geven, uitgebreid te eten, én nog te douchen voordat het vliegtuig vertrekt… Audrey droomt alvast over kaas. Dat heeft ze gemist tijdens de 7 maanden in Zuid Oost Azië. We barsten dan ook in lachen uit als Turkish Airlines een mini kaasplankje opdient tijdens de vlucht. No way!

Hiermee komt er een einde aan de 7 maanden die we door Thailand, Laos, Vietnam, Cambodja, Maleisië en Singapore zijn gefietst. Dagelijks vielen onze monden open van verbazing en verbijstering. We hebben gelachen, gehuild en vooral veel gezweet. De tradities, rituelen en culturele festivals hebben een bijzondere indruk achtergelaten, maar de mensen nog meer.

The journey is not over yet, but after reaching Singapore after 14 months of cycling we feel it’s important to thank so many people. Strangers and friends who helped, shared, gifted, waved, smiled, followed our story, gave advice, sent messages and opened their gardens, homes and hearts. You ALL make the world a better place by being a kind human. A choice you made ♡

Comments (1)

  • Carola Hensels 19 december 2023 at 21:47 Reply

    Wat een prachtige indrukwekkend beelden /foto’s en verhaal van de eindbestemming Singapore. Niets vermoedend dat de reis na Singapore nog verder zou gaan. Naar Riga een volgende bestemming voor enkele maanden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.