Zuid-Thailand: hittegolven, Eloy in het ziekenhuis en voor de 4e keer Nieuwjaar!

Zuid-Thailand: hittegolven, Eloy in het ziekenhuis en voor de 4e keer Nieuwjaar!

Reisperiode van 31-03-2023 tot 11-05-2023

Jullie zijn onze helden

Na Laos, Vietnam en Cambodja zijn we nu terug in Thailand! Na het passeren van de grens stoppen we verheugd (en een beetje gedesoriënteerd omdat we weer links moeten rijden), bij het eerste kraampje langs de weg om wat bananen te kopen van een oudere dame. Ze spreekt geen Engels, maar als we verder willen rijden, glimlacht ze en geeft flesjes water en een zak met een voor ons onbekend ander soort fruit mee.

We rijden verder naar Di. Een Thaise, die we via Warmshowers hebben gecontacteerd. Als we aankomen leidt ze ons via een trap naar een hut en dan neemt ze ons mee uit eten naar een lokaal eetzaakje. Ze vertelt dat ze meerdere fietsers van of naar de grens zag en wilde hen graag helpen, daarom is ze bij Warmshowers aangesloten. “Iedereen is welkom”, zegt ze. Na al haar verhalen willen we graag voor het eten betalen, maar ze weigert en zegt: “Because you are my heroes“. We antwoorden insgelijks: “You are our hero!”. Terug bij het huis heeft de buurvrouw ook nog maïs gegrild en aan de deur van onze kamer gehangen. O-N-G-E-L-O-F-E-L-I-J-K-!

De volgende dagen nemen we zoveel mogelijk binnenwegen in de richting van Bangkok. Elke dag stoppen mensen en keren ze om om eten en drinken te geven. Een brommer haalt ons in en komt even later terug in de andere richting met 2 flesjes cola. Een verkoopster rijdt met haar pick-up langs om dingen te verkopen, maar even verderop stopt ze en geeft ze ons ananas, broodjes en koude drankjes. Een vrouw rijdt op haar scooter langs en steekt een tros ‘longan’ uit. Fruit dat we nog nooit eerder gegeten hebben. Wanneer we bij een soort Thaise Starbucksketen pauzeren om de schroeiende middaghitte te vermijden, horen we het jonge personeel giechelen achter de toonbank met af en toe een Engels woord erdoor. Plotseling brengt een meisje 2 flesjes sinaasappelsap. “It’s from him, for you“, wijzend naar de toonbank. Later wisselen we gegevens uit en tot op de dag van vandaag volgen ze onze reis via Instagram.

Wanneer we in de schaduw van een tempel stoppen om wat te eten, krijgen we niet de kans onze lunch uit onze tassen te halen. Verderop blijkt een familiefeest gaande met eten. En als Thaise mensen eten maken, maken ze VEEL eten en ze willen dat je ALLES proeft! Vol verbazing staren ze ons aan, terwijl wij vol verbazing naar de tafel kijken die met steeds meer borden gevuld wordt. Ze kijken vol verwachting naar onze reacties op het eten en wij proberen onze lichamelijke reacties op het pittige eten te verbergen. Jullie zijn ONZE helden!

Wilde olifanten?

Onderweg naar Bangkok fietsen we door een gebied waar wilde olifanten leven en we worden door de plaatselijke bevolking gewaarschuwd om uit te kijken bij wildkamperen. Het plan is om bij een meer te kamperen. Als we daar aankomen (het is weekend), blijkt het vrij druk. Verderop klinkt een luide bas en er vliegen gemotoriseerde paragliders door de lucht, maar later op de avond vertrekt iedereen weer naar huis en de olifanten laten zich niet meer zien. We eten wat en als het donker begint te worden, zetten we onze tent op en gaan water halen om ons te wassen. Alleen er komt geen water meer uit de kraan… Dan maar de bak gebruiken die al volgelopen. Deze wordt tevens gebruikt om de wc door te spoelen met een emmertje. Voor het toiletgebouw staan we ons poedelnaakt met zeep in te smeren, in een verwoede poging om de mix van zonnebrand, DEET en zweet eraf te halen. Het is echter verfrissend! Al zweten we opnieuw als we weer terug bij de tent zijn…

De volgende ochtend hoort Eloy iemand hijgend achter zich als hij op de wc zit. Eén van de zwerfhonden blijkt op de wc ernaast te schuilen voor de hitte en water uit dezelfde ton te drinken, waar we ons gisteren mee gewassen hebben. Voordat we vertrekken brengt een verkoper nog 2 flesjes drinkwater. Het belooft weer een warme dag te worden. Voordat we het weten moeten we 3 keer binnen 5 km stoppen. De gevoelstemperatuur stijgt tot 45°C. Het is namelijk april en dat is de warmste maand van het jaar in Thailand, met een normaal gezien een gemiddelde (!) temperatuur van 35°C.

(Verbod op) doerian

De volgende dag stoppen we bij een dorpje voor Bangkok. Het begint buiten plots hard te stormen met regen en onweer. Zodra het weer droog is leggen we de laatste 500m naar een guesthouse af. De 2 eigenaren geloven hun ogen niet als ze ons op de fiets zien aankomen. Ze zijn enthousiast, want de man is zelf een fervent fietser. Zonder erom te vragen upgraden ze de kamer en we parkeren de fietsen in de kamer. Zo gaat dat meestal in Azië. Ook geven ze ons nog wat doerian mee. Een soort fruit dat erg populair is in Zuidoost-Azië, maar zowel om de stank als om de smaak! Op veel openbare plekken, zoals in treinen, bussen en hotels is het verboden om doerian te eten. Maar hier geeft de eigenaresse van een guesthouse de doerian zelf. Voordat we het doorhebben stinkt de hele kamer, volgens Eloy, naar een mix van van knoflook, ui en zweetsokken. Een hap proberen maakt het niet beter. Onze smaakpupillen weten het niet echt te appreciëren. Men zegt dat je het minstens 3 keer moet eten, dan wordt het beter…

Terug in Bangkok!

Vandaag is het zover! Na 3 maanden hopen we heelhuids Bangkok weer in te rijden. Met haar 10 miljoen inwoners, is het verkeer 80 km voor de stad al gekmakend. Het is ongelofelijk heet en de hitte die van de auto’s en het asfalt afstraalt is bijna ondragelijk. We fietsen van 7-Eleven naar 7-Eleven om af te koelen. 7-Eleven is een supermarktketen waarvan er maar liefst 11.700 in Thailand zijn, soms zelfs om de 500 meter. Ze zijn 24 uur per dag open en sluiten nooit, 44% van alle winkels bevindt zich alleen al in de regio Bangkok… En ook honden en katten maken gebruik van de airconditioning.

Plots zien we een blauw-paars fietspad genaamd ‘Happy & Healthy Bike Lane’. Dus we kunnen de verleiding niet weerstaan om er een stuk overheen te fietsen, weg van het verkeer tijdens het spitsuur. Het is een wereld van verschil, maar helaas is de pret maar van korte duur en een kilometer verder stuurt de navigatie ons weer in allerlei onmogelijke richtingen door het centrum van Bangkok. We bereiken uiteindelijk het flatgebouw waar Sean en Emma wonen. Drie maanden geleden waren we ook bij hen en we hebben toen onze winterkleding bij hen achtergelaten. We gaan met Sean uiteten en eten o.a. gebakken vis waarbij zelfs de graten zo hard gebakken zijn dat ze als chips te eten zijn, aldus Sean. Eloy probeert het maar is toch op zijn hoede, de vorige keer bleef er toch iets bij Sean hangen, gaf hij later toe…

De volgende dag zoeken we uit hoe we een pakket naar huis kunnen sturen, kopen een nieuwe luchtigere muggentent en drinken ijskoffie in een nostalgisch zaakje in Chinatown. De gemiddelde leeftijd is minstens 75 jaar en de oudste bezoeker, die elke dag langskomt, is er ook. Let vooral op de enorme bekers, of eigenlijk emmertjes met een plastic zak en rietje erin, waaruit gedronken wordt…

Mangroven

Via een gammel klein bootje van amper een meter breed proberen we, samen met de 2 bepakte fietsen, Bangkok te verlaten. We gaan (gelukkig) niet te water en binnen een paar minuten staan we in een compleet andere wereld. Een klein rustig groen begroeid eilandje. Binnen no time fietsen we langs de Golf van Thailand. Na de Perzische Golf tussen Iran en Dubai, is dit de tweede keer dat we een zee zien. Bizar na 13.000 km! 🫣

We zien een erg kleurrijk fietspad en besluiten eroverheen te fietsen. Het leidt door de mangrove naar de zee. We leren dat de mangroven erg belangrijk zijn om de kust te beschermen tegen stormen en tsunami’s en dat ze 5 tot 10 keer meer koolstofdioxide kunnen opslaan dan een regenwoud! De lange wortels van de bomen houden sediment vast, vertragen het water en ze stabiliseren de kustlijn. Bovendien wonen er veel dieren, zoals de ‘slijkspringer’. Een soort vissig reptiel, dat zowel in als buiten het water kan leven. Ze spartelen er vrolijk op los, een grappig gezicht.

Zeezout!

Na het bezoek aan de mangrove vinden we een verlaten campingterrein. Later komt de eigenaar nog langs en een graatmagere zwerfhond houdt ons gezelschap tijdens het koken. Ook hij krijgt een portie rijst, bonen en mango. Met 29°C ‘s nachts en zonder wind koelt het nauwelijks af en zweten we zo hard dat we voor het slapen nog eens in de douche springen. Het geeft voor 2 minuten verkoeling 🙂

‘s Ochtends springt Eloy nog eens snel onder de douche, Audrey gaat naarstig op zoek naar haar sandaal. Ze verdekt een hond en loopt een rondje over het terrein. En inderdaad, er is een stuk af, maar na een wasbeurt kan hij gelukkig nog even mee.

Het stuk dat we vandaag fietsen is voor een deel langs een drukke snelweg. We moeten een steile trap nemen om de snelweg over te steken, en later rijden we door een groot zoutwinningsgebied. Er wordt zeezout gewonnen tijdens het droge seizoen onder de verschroeiende zon. Ongeveer 10% van het zout eindigt op de tafels, de rest wordt gebruikt in andere industrieën. De arbeiders zijn druk bezig het zout te verzamelen en in bamboemanden weg te dragen, terwijl ze balanceren over een smal stuk hout. Dit werk doen, in deze hitte, op een fel wit reflecterende zoutpan, onwerkelijk…

Een trein door een markt

In Mae Klong slapen we voor in een klein maar erg fijn hostel mét airco, én ontbijt voor €6, voor 2 personen… De buurman blijkt een oudere man uit Canada te zijn, die ook in Zuidoost-Azië aan het fietsen is. Vooral de hitte speelt blijkt ook hem parten te spelen. De volgende dag bezoeken we de ‘Maeklong Railway Market’. Het is één van de grootste zeevruchten- en vismarkten in Thailand. De markt bestaat al sinds 1905 en naast vis worden er ook veel groenten en fruit verkocht. De spoorlijn werd later aangelegd om de producten sneller te distribueren. Nu rijdt er 4 keer per dag een trein, letterlijk, door de markt heen. Het is een bizar gezicht. Een paar minuten voordat de trein langsrijdt, worden alle zeilen en kraampjes ingeklapt en worden te hoge obstakels verwijderd. De kratten op de grond met groenten en fruit blijven gewoon staan en ze verdwijnen onder de trein als deze langsrijdt. Je kunt met je neus de trein aanraken, maar dat hebben we maar niet geprobeerd.

Terug naar Bangkok

‘s Nachts krijgt Eloy last van buikpijn die op en af gaat. We besluiten een dag langer in het hostel te blijven om te kijken hoe het gaat. Tijdens de dag gaat het soms beter en dan komen de krampen weer. Hij kan eten en heeft geen andere klachten, maar als we na het avondeten terug naar het hostel lopen en hij om de paar meter moet stoppen besluit Audrey dat we niet meer langer gaan wachten. Eloy wil naar een lokaal ziekenhuis, Audrey wil naar Bangkok. Allebei is niet ideaal, want we zijn 100 km verwijderd van Bangkok, het is 22u ‘s avonds, en Eloy heeft met momenten extreme pijn. De reviews van het lokale ziekenhuis zijn slecht en Audrey heeft een niet-pluisgevoel.

We besluiten snel wat spullen in te pakken en vragen aan de eigenaresse van het hostel of ze een taxi kan regelen. Vijf minuten later staat ze met haar eigen auto voor de deur. Ze wil ons naar Bangkok rijden. Het is nog steeds extreem druk op de weg en we doen er meer dan 2 uur over. Eenmaal aangekomen bij een ziekenhuis zegt ze dat ze op ons blijft wachten, hoezeer we ook proberen duidelijk te maken dat dat niet hoeft, want het zal lang duren. Na een paar uur zeggen we dat ze echt moet vertrekken. Ze wenst Eloy beterschap en zal op onze spullen en fietsen letten.

Na een aantal onderzoeken blijkt Eloy een ‘knoop’ in zijn darmen te hebben. Het is veroorzaakt door littekenweefsel dat 7 jaar geleden is ontstaan na een ingreep tegen zijn toenmalige blindedarmontsteking. Door middel van vloeistof is de knoop verwijderd, maar op de scan zijn tekenen van een beschadigde darmwand zichtbaar. Daarom moet hij een paar dagen in het ziekenhuis blijven ter observatie. Als het stuk darm afsterft moet hij geopereerd worden, zo niet dan loopt het met een sisser af.

Audrey mag gelukkig op de kamer blijven tijdens de nacht en samen slapen we in het eenpersoonsbed met zicht op de skyline van Bangkok. Zo heeft een opname toch nog iets romantisch. Het gaat de goede kant op en het moment dat hij weer mag eten is bijna een feestje.

Na een paar dagen mogen we vertrekken en gaan we met een taxi terug naar het hostel in Mae Klong. Eloy moet nog een paar dagen een dieet volgen en een aantal keer heeft hij nog buikpijn, maar dat verdwijnt uiteindelijk volledig.

De foto rechtsboven: Hoe herken je een fietser in een ziekenhuis…? Kijk naar de voeten!

Songkran: het grootste watergevecht!

Songkran is een ontzettend belangrijk feest in Thailand. Het Boeddhistische Thaise Nieuwjaar wordt vanaf 13 april volop gevierd en hoe?! Het feest duurt verschillende dagen en mensen, vooral kinderen, gooien water naar elkaar om het nieuwe jaar fris te starten. Water speelt een belangrijke rol in de Thaise cultuur. Grote tonnen met water, waterpistolen en pick-ups gevuld met mensen die water gooien zijn overal. En als fietser ben je een gemakkelijk doelwit… Vooral de kinderen zijn eerst verlegen naar ons toe, maar als er eenmaal water over ons heen is gekomen, nogal trots als ze een buitenlander kunnen raken met hun emmer water of waterpistool. Het hek is van de dam! April is ook de heetste maand in Thailand, dus het is een welkome verkoeling van de verschroeiende hitte. We gaan er dan ook volop in mee.

Tijdens Songkran brengen mensen veel tijd met hun families door. Ze bezoeken tempels en brengen er offers, zoals eten en water. Eloy wordt door een monnik besprenkeld met water. Hopelijk brengt het geluk en voorspoed voor zijn darmen. Ook zien we veel mensen met een soort witte pasta op hun gezicht. Dit is één van de oudste rituelen van Songkran. Een ouder persoon smeert de pasta meestal op een jonger persoon als teken van bescherming. Dit belandde natuurlijk ook op onze gezichten, op de fietsen, auto’s etc.

Daarnaast wordt het feest vooral buiten in de openlucht gevierd, langs de kant van de weg. Meermaals worden we door enorm grote families uitgenodigd om hun zelfgemaakte eten te proeven. Vaak enorm pittig, maar onvoorstelbaar. Ook vinden er door het hele land kleurrijke markten en culturele shows plaats.

In Petchaburi is er zelfs een plek waar iedereen gratis kan komen eten. Een oudere Thaise dame doneert geld om de hele gemeenschap van een smakelijke maaltijd te laten genieten. De vrouwen bij de afwas kunnen niet stoppen met lachen hoe we met onze stokjes proberen de noedels te eten.

Dit was de 4e nieuwjaarsviering die we meemaakten in een jaar tijd! We kregen de mogelijkheid om verschillende feestdagen te ervaren, zoal het Hmong Nieuwjaar, Chinees Nieuwjaar, Eid al-Adha (Offerfeest), Midsummer, Songkran. Ze geven een diepere inkijk in de cultuur en de voor ons onbekende tradities en gebruiken, wat het reizen zo mooi maakt.

Kamperen in Thailand

We fietsen verder richting het zuiden en besluiten te kamperen in een bospark in Cha-am. Cha-am is een drukke, toeristische (en dure) badplaats aan de kust. In het natuurgebied lijkt de stad echter ver weg. De apen slingeren tussen de bomen en de volgens fluiten erop los. In 2019 had Thailand maar liefst 156 Nationale Parken en 120 bosparken, die samen met de natuurreservaten, bijna ⅓ van het land in beslag nemen. In sommige van die parken mag je kamperen, omringd door de natuur en dieren, zoals apen. Vaak zijn er toiletten, douches en boswachters en het kamperen is gratis of er wordt een kleine vergoeding gevraagd (€0,80 per persoon). De boswachters komen soms langs om een foto te maken, de fietsen te bestuderen of om de fietspomp te lenen voor hun eigen fiets. In de ochtend worden we rond 5.00 uur gewekt door het enorme geschreeuw van de apen en een ongelofelijk vogelconcert. En het is puffen en zweten, zelfs ‘s nachts. Eloy vertrekt 3 keer in de nacht naar het toiletgebouw om onder de koude douche te staan, maar uiteindelijk lukt het om te slapen onder een natte handdoek.

Soms zijn er ook Thaise mensen op de kampeerveldjes en dan duurt het vaak niet lang voor ze uit nieuwsgierigheid een praatje komen maken. In Cha-Am Forest Park kampeert een Thaise motorrijder met zijn tentje naast ons. ‘s Morgens komt hij erbij zitten aan een tafel en vraagt vriendelijk of hij een video mag maken. Dan vertrekt hij terug naar zijn tent. Op hetzelfde moment komt er een vrouw naar de tafel en overhandigt ons een zak koekjes, drankjes en snacks. Even later komt de motorrijder weer uit zijn tent en zegt hij: “I have 2 hammocks, I only need one and I want to give this one to you!”. Hij is aan het einde van zijn motorreis en hij wil dat we hem meenemen. Samen met zakjes oploskoffie en een handtasje. We staan weer met onze mond vol tanden.

Een ongeluk zit in een klein hoekje

Terwijl we ergens een koud drankje zitten te drinken horen we een harde klap en zien we een bezorger naast zijn scooter op de grond liggen. De man lijkt ongedeerd, maar we zien regelmatig scooters betrokken raken bij een ongeluk. We werden eerder al gewaarschuwd dat Songkran, het festival waar we het hier eerder over hadden, ook wel de ‘week of death’ wordt genoemd. Tijdens de feestdagen wordt er veel gedronken en mensen stappen op de scooter en in de auto. In het verkeer vallen tijdens die dagen dubbel zoveel doden. Thailand behoort tot de landen met de gevaarlijkste wegen ter wereld. Vooral de combinatie van motorrijders en pick-ups, zorgt voor veel dodelijke slachtoffers. We doen dus extra voorzichtig en vermijden zoveel mogelijk grote wegen en dat is in Thailand gelukkig vrij gemakkelijk.

Na een dag fietsen langs de kust arriveren we in het natuurpark van Pran Buri. Het ligt aan de kust en er staan nog een tiental tentjes van lokale mensen. Er heerst een gezellige sfeer.

Sam Roi Yot Nationaal Park

We volgen de kust verder naar beneden en komen vandaag door een dorpje waar de apen duidelijk de baas zijn. Helaas worden ze gevoerd door veel mensen en hangen ze over vuilnisbakken en lopen ze over de wegen. Ook het aantal zwerfhonden is in dit gebied best zorgwekkend. Vooral bij tempels zijn er vaak veel zwerfhonden. Dit komt omdat de monniken ze water en eten geven en dus blijven ze vaak hier.

Vanavond kamperen we in Sam Roi Yot Nationaal Park. De boswachters zijn vriendelijk en het is zelfs mogelijk om er wat eten te bestellen. Er blijkt ook een Australische fietser te kamperen, Oleś. We raken aan de praat over van alles. Hij is onderweg richting Centraal-Azië en fietst in tegenovergestelde richting t.o.v. ons. We wisselen wat tips en verhalen uit. ‘s Avonds speelt hij aan zee op zijn gitaar, die hij achterop zijn fietst meeneemt.

Het waait gelukkig een beetje, maar midden in de nacht worden we alsnog zwetend wakker als blijkt dat de wind is gaan liggen. Eloy wordt nog een paar keer wakker van insecten die hij verdenkt over hem heen te kruipen. Vanuit de tent zien we de zon langzaam opkomen aan de horizon. Wat een plaatje! Audrey springt snel de zee in om de dag goed te beginnen. Het water is trouwens rond de 30 graden, bijna schokkend als je de temperatuur van de Nederlandse Noordzee gewend bent.

IJsjes en pizza bij Patty😬

Gedurende de dagen die volgen is het zo heet dat Audrey soms de wanhoop nabij is. Een paar kilometer lang moeten we op de vluchtstrook van de hoofdweg fietsen, en er is geen schaduw. De hitte die van het wegdek en de auto’s afstraalt is benauwend, ondraaglijk en zelfs gevaarlijk. Om de paar kilometer moeten we stoppen en hopen dat er een plekje is om af te koelen, maar dat lukt eigenlijk alleen als er ergens airconditioning is, en dat is op het platteland echt nog een zeldzaamheid. Soms eten en drinken we dan maar ijsjes, ijskoffie en vruchtenshakes met ijs die dan wel weer op veel plekken te vinden zijn.

Na de hoofdweg rijden we weer zoveel mogelijk op binnenwegen en komen we plots langs een tempel. De keukenploeg gebaart om te komen eten. Het is zondag en ze zijn bezig met het opruimen van een groot buffet dat zojuist afgelopen is. Ze zetten een tafel neer en er komt van alles op te staan. Uiteraard is de eerste hap een explosie van pittigheid waardoor we de rest bijna niet meer proeven, maar het smaakt. Ook brengen ze een grote emmer ijsklontjes om het water in onze bidons te koelen. We eten gummy kokos als toetje en krijgen ook nog een gummy ijsje mee. Vol ongeloof stappen we weer op de fiets.

In de avond komen we aan bij Patty, een Thaise dame die haar eigen pizza’s maakt en verkoopt in de kleine wagen die voor haar huis staat. We leren haar kennen via Warmshowers en ontmoeten daar ook 2 fietsers uit het Verenigd Koninkrijk en een solofietster uit Canada! We genieten allemaal van een grote pizza, blijven in haar tuintje slapen en delen met z’n allen 1 ventilator, die voor een beetje verkoeling zorgt tussen de tenten.

Als we om 5 uur ‘s ochtends wakker worden is Patty al vertrokken naar de markt. Ook de Canadese fietster is al vertrokken. De hitte heeft een grote invloed op het dagelijkse leven.

Eloy: de toeristische attractie

Via de Rajjaprabha Dam fietsen we richting Krabi. Een bekende toeristische bestemming in het zuiden van Thailand. Maar als we daar aankomen blijken wij de toeristische bestemming te zijn… Een groep Thaise vrouwen wilt met ons op de foto en de ene na de andere selfie volgt. Vooral Eloy is erg populair en na 50 foto’s wil Audrey hem wel weer terug. We eten een hapje met roti van de markt als toetje. Langs het water voert een groep een bijzondere dans uit, maar als we aan de overkant van de straat onze fietsen tussen de mensen zien worden versleept, sprinten we erheen omdat we denken dat ze in een pick-up worden geladen. Uiteindelijk blijkt een kraamverkoper zijn kraampje te willen uitstallen op de plek waar de fietsen stonden geparkeerd, dus hij verplaatste ze even… Oef!

Bezinning op Koh Lanta

En dan zijn we plots op Koh Lanta, een eiland in de Andamanse Zee. Hier houden we een paar dagen rust om de afgelopen tijd lichamelijk en mentaal te verwerken. We slapen bij een klein guesthouse gerund door een lieve familie met 2 kleine kinderen. We zijn de enige gasten, het hoogseizoen is voorbij. Eloy kan niet meer uit de voeten met zijn lange lokken en gaat hier dan ook naar de kapper. Als hij de schuifdeur van de zaak wil openen is deze op slot. Dan ziet hij de kapster op de bank slapen en belt hij aan. Ze springt op en verwelkomt hem giechelend. Als ze aan het knippen begint, vertelt Eloy waarom hij een kort kapsel wil en is ze verwonderd over onze reis. Ze scheert de kanten wel heel kort, maar is zelf zeer tevreden. Ze maakt een aantal foto’s en selfies en wenst hem veel succes.

Op het eiland zien we enkele van de mooiste zonsondergangen die we ooit hebben gezien. Terwijl de zon de lucht schildert in een mix van oranje, paars en blauw, wordt de temperatuur langzaam weer een beetje draaglijk, en we koesteren deze momenten tegenwoordig heel erg. Het is de zon die ons lichaam veel stress bezorgt, maar ook de meest vredige en koelste momenten van de dag markeert: zonsopgang en zonsondergang.

We fietsen nu al meer dan 2 maanden bijna elke dag bij 35+°C met een hoge luchtvochtigheid. Al verschillende weken worden er hitterecords gebroken in alle landen in Zuidoost-Azië. De meeste dagen bereikt de gevoelstemperatuur 40-50°C in de SCHADUW… Wij kunnen, waarschijnlijk niet als anderen, niet wennen aan de hitte. We hebben veel geprobeerd, maar zijn te vaak wanhopig op zoek naar een supermarkt met airconditioning. Net als de zwerfkatten en -honden die de heetste uren proberen door te komen. We kunnen het ons niet voorstellen altijd in deze omstandigheden te moeten leven. En toch doen veel mensen dat, zonder airco. Vooral de armere delen van Zuidoost-Azië zijn nu en in de toekomst erg kwetsbaar door het veranderende klimaat en weersomstandigheden. De hitte is ondraaglijk voor mensen en dieren, en veroorzaakt veel andere gerelateerde problemen (zoals watertekorten, ziektes en sterfgevallen, sluiting van scholen, economische verliezen voor boeren en bedrijven etc.). Klimaatverandering is niet iets dat in de toekomst zal gebeuren. Het gebeurt nu, onder onze ogen, en de trieste waarheid is dat het voor sommigen al te laat is.

Verwondering over de (onderwater)wereld

We besluiten ook de onderwaterwereld te verkennen als we in Koh Lanta zijn. We gaan duiken en zien allerlei tropische en grote vissen! Zelfs Nemo komt even om de hoek kijken. Terwijl we later op het strand lopen om de dag af te sluiten, zien we een aantal kinderen spelen en zij leren ons een belangrijke les over het leven:

Verlies nooit je gevoel voor verwondering, ga op ontdekking, spring in het onbekende, leer van elkaar. Geef en neem een helpende hand, want zo groeien we allebei. Veel mensen zijn op de een of andere manier bang om de kust uit het oog te verliezen, en dat waren wij ook toen we een jaar geleden zonder bestemming vertrokken. Maar deze fietsreis heeft ons geleerd dat we niet bang hoeven te zijn. Dat angst voor het onbekende het grootste obstakel is om meer te leren over de wereld, het leven en anderen.

Zullen we onze toekomstige generaties leren dat de meeste mensen goed en vriendelijk zijn?

Kokosnoten, rubber en palmolie

Fietsen door Zuid-Thailand betekent ook de grote industrieën van dichtbij zien. Dagelijks fietsen we door rubberplantages. Thailand is ‘s werelds grootste producent en exporteur van rubber. De rubber wordt voornamelijk naar China geëxporteerd voor de productie van o.a. autobanden. De bomen zijn fascinerend om naar te kijken wanneer de witte kleverige vloeistof in een mandje druppelt.

Daarnaast zijn er de kokosnootplantages. Elk jaar groeien er honderden miljoenen (!) kokosnoten in de palmbomen, maar Thailand verbruikt nog meer dan dat. Het importeert zelf ook uit buurlanden en produceert kokosmelk, olie, enzovoorts. Op sommige boerderijen worden makaken (apen) gebruikt om de kokosnoten te oogsten. Zij kunnen ongeveer 1000 kokosnoten per dag plukken, veel meer dan een mens. Deze manier van oogsten wordt al meer dan een eeuw toegepast, hoewel er de laatste jaren steeds meer vragen rijzen over het dierenwelzijn op sommige plantages. Regelmatig zien we een auto of scooter langsrijden waar één of meerdere apen op een stapel kokosnoten zit. Meestal zijn de apen vastgebonden.

En dan als laatste: de palmolieplantages. We zijn nu al onder de indruk van de vele palmolieplantages, maar blijkbaar zijn ze in Thailand nog vrij klein vergeleken met die in Maleisië en Indonesië. Thailand is goed voor minder dan 4% van de wereldwijde productie. Terwijl dit voor Maleisië en Indonesië 90% is. Het probleem met de palmolieplantages is dat de wereldwijde vraag naar palmolie groot is en dat er tropisch regenwoud wordt gekapt of platgebrand om plaats te maken voor de plantages. Als gevolg hiervan komt veel koolstofdioxide vrij en daalt de biodiversiteit enorm, doordat verschillende planten, insecten en dieren verdwijnen in het gebied. In 30 jaar tijd is de palmolieproductie met een factor 15 sterk toegenomen.

Veel stof tot nadenken…

Mensen met een warm hart 💚

De Warmshowers community is ongelofelijk warm en gastvrij! Ook in Thailand. We ontmoetten Pot en zijn gezin op onze laatste dag in Thailand. Verbaasd zijn we over het Engels van hun 2 jonge jongens, hun enthousiasme om te voetballen en de kookkunsten van de 11-jarige Alex. Zijn droom is om een barbecue restaurant te openen, en de octopus en het vlees van zijn grill bewijzen dat hij goed op weg is. Alex houdt van de reizigers die vaak langskomen. Hij kan Engels met ze spreken, en dat vindt hij inmiddels leuker dan Thais. Pot fietst elke dag naar een berg in de buurt en hij heeft zelfs zijn eigen Warmshowers bord gemaakt dat trots voor zijn huis staat. We eten buiten op het gazon. Rijst met vis, barbecuevlees, groenten, inktvis, octopus en ‘Singaporese bloem’ als toetje. Een soort groene gelatine. Dan haalt de jongste het Uno-kaartspel tevoorschijn. Na 3 potjes begint Audrey een kaartenhuis te bouwen en de jongens doen snel mee. Het lukt met veel geduld om tot 5-6 niveaus te gaan en met de laatste kaart valt het bouwsel na een paar tellen om.

De dag ervoor ontmoetten we Kim, oorspronkelijk uit de VS. Nu woont hij in Thailand met zijn vrouw en dochter. Hij liet zijn puppy’s zien en nam ons mee naar een avondmarkt in de buurt.

Voor degenen die nog nooit gehoord hebben van Warmshowers: het is een digitaal platform voor fietsreizigers over de hele wereld. Het is indrukwekkend om te zien en te ervaren hoe lokale mensen leven en verhalen met elkaar te delen. Sommigen zijn zelf fietsliefhebbers, sommigen willen andere culturen en talen leren kennen, anderen hebben het gebruikt tijdens het reizen en willen op deze manier iets terugdoen.

Als je ooit besluit om een fietstocht te maken, zorg er dan voor dat je in contact komt met deze mensen.

1706 km in 42 dagen door Zuid-Thailand

Op de kleine wegen, door tempels, mangroven en plantages, vonden veel onverwachte ontmoetingen met de vriendelijkste en nieuwsgierigste mensen plaats. Er was altijd een helpende hand als dat nodig was. Eén dag waren we een beetje verdwaald tussen de kokospalmen, op zoek naar een pad, toen een man ons zag. Het eerste wat hij deed was lachen en wijzen naar de enorme bomen: ‘Zal ik een kokosnoot voor jullie uit de boom halen?’. Die zagen we niet aankomen!

Comments (4)

  • Nicole 3 november 2023 at 08:48 Reply

    Ik heb weer genoten van jullie blog met prachtige afbeeldingen met betrekking tot Zuid-Thailand. Gelukkig is Eloy na de ziekenhuisopname weer opgeknapt en heeft hij weer van al dat eten mogen genieten. 😋Het bezoek aan dit land is weer enkele maanden geleden en het thuisfront is nu in afwachting van jullie komst naar huis. Geniet nog van jullie prachtige reis..😘

    • Eloy Hoofs 3 november 2023 at 10:55 Reply

      Dankjewel. Denemarken is al in de buurt, maar ook dichtbij valt er altijd iets nieuws te beleven. Nog eventjes geduld! 🙂

  • Carola 3 november 2023 at 23:44 Reply

    Hallo Audrey en Eloy, weer erg genoten van jullie uitvoerige reisblog. De prachtige foto’s, van Zuid Thailand, de warme ontmoetingen. De extreme hitte van de afgelopen maanden waren heftig om te fietsen. Het is goed gegaan. Gelukkig was ik al eerder op de hoogte van jullie ervaringen en de ziekenhuis opname van Eloy. Fijn dat Eloy weer goed is opgeknapt. Liefs mam. xxx

  • Miriam 5 november 2023 at 23:53 Reply

    Weer een prachtig geschreven verhaal! Lijkt alweer zo lang geleden dat jullie daar aan het zweten en aan het fietsen waren. Geniet er nog van in Denemarken, ik kijk weer uit naar de volgende blog, en vooral naar jullie thuiskomst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.