Turkije (deel 2): met onze mond (nog) vol tanden!

Turkije (deel 2): met onze mond (nog) vol tanden!

Misschien is onze sprakeloosheid ook wel de reden dat deze blog weer zo lang op zich heeft laten wachten! Lees verder en misschien sta je net zo versteld als ons…

Na een week Istanboel verlaten we met de veerboot Europa en zetten we onze reis verder in Yalova op het Aziatische continent! We hebben er zin in, maar zijn ook een beetje nerveus over de bergen en de hitte. Direct krijgen we de eerste steile berg voorgeschoteld, waarna er nog velen zullen volgen en we beseffen dat de vlakke paden grotendeels tot het verleden behoren. Zodra we door vrachtwagenchauffeurs worden getrakteerd op krentenbollen, water en ons ontelbare keren çay (Turkse thee) wordt aangeboden, realiseren we ons dat dit een bijzonder deel van de reis gaat worden. En dit is nog maar het begin.

Het is een bloedhete dag en we gaan berg op en af. In Osmaneli ziet een man ons letterlijk de berg op ploeteren. Hij biedt ons çay aan en opent het hek van een textielfabriek. Zijn collega’s komen erbij zitten, vullen ons water aan en we zijn het gesprek van de dag. Weliswaar met de hulp van Google Translate, want Engels spreken de meesten mensen niet. We kunnen niet vertrekken voordat ze foto’s hebben genomen en ons nog een kilo perziken mee hebben gegeven. Twee huizen verder worden we opnieuw van de straat geplukt om thee te drinken… Diezelfde dag stoppen we in een klein dorpje, Vezirhan, om opzoek te gaan naar eten en een slaapplek. Het enige hotel in het dorp lijkt de coronacrisis niet overleefd te hebben. We kijken een beetje om ons heen en zoeken naar het huis van het dorpshoofd (Muhtar). In Turkije weet de Muhtar vaak waar je terecht kunt. Binnen 2 tellen komen er mensen op ons af. De eerste probeert in het Turks te communiceren en belt direct naar het dorpshoofd. De tweede man heet Serkan en spreekt een beetje Engels gezien zijn vrouw lerares Engels is. Hij vraagt direct of we honger hebben en of we meegaan naar zijn huis om te eten. Blijven slapen is ook geen probleem. Het blijkt een dorp waar iedereen elkaar kent. Serkan is met zijn vrouw en zoontje op vakantie bij zijn ouders. Zodra we de poort openen worden we geacht te gaan zitten en komt het ene gerecht na het andere op tafel. We worden helemaal volgestopt waarmee Serkan wil aangeven dat ze anderen graag verwelkomen. “We zijn allemaal God’s kinderen”, geeft hij aan. Op het erf staat nog een huis, waar de familie vroeger woonde en we vannacht mogen slapen. Maar eerst gaan we met de hele familie naar de moestuin van de ouders om deze op traditionele manier te bewateren door grachtjes te graven. Terug op het erf nemen we een douche en wordt er op traditionele wijze çay gemaakt waarbij Serkan graag over de Turkse geschiedenis vertelt.

De volgende ochtend gaan we na het ontbijt nog op de foto en vervolgen onze weg bergop. We krijgen steun van elke chauffeur die toetert om ons te motiveren. Er zijn hier veel zand- en steengroeves dus het is een stoffige tocht. Na bijna 10 kilometer omhoog kruipen we bij een tankstation in de schaduw! Eloy’s zitvlak laat een afdruk achter op de houten bank, het zweet kruipt overal. We krijgen thee en nog meer thee en de pompbediende vertelt vol trots aan zijn klanten over zijn Nederlandse gasten. Vervolgens krijgen we van een boer zelfgeplukte moerbeien en kersen toegestopt. Hoewel ze heel lekker zijn en we het goed kunnen gebruiken, is het ook lastig vervoeren. Door gehobbel op de fiets verandert fruit in grote hoeveelheden meestal in een geprakte bende! Toch krijgen we dit meestal niet uitgelegd aan de mensen en krijgen we er nog een zak extra bij. In het naastgelegen gehucht komt het halve dorp bij ons zitten met çay en koekjes. Na wat Google Translate komt er een Engelssprekende professor bij en het gesprek gaat alle kanten op. We horen nieuwe dingen: Nederlanders die eekhoorns zouden eten (in ieder geval 100 jaar terug), heroïne zou legaal zijn in Nederland, etc. Aan de andere kant horen wij enkel nieuws over Erdoğan en weten we inmiddels gelukkig wat Turkije allemaal te bieden heeft. De vragen die wij in deze volgorde in bijna elk gesprek krijgen zijn: ‘Çay?’, ‘Where are you from?’, ‘Job?’, ‘Married?’, ‘Turkey good?’, ‘Yemek?!’. Dat laatste betekent ‘Eten?’.

We gaan vandaag voor een nieuw hoogterecord (1030m) en gelukkig is het iets koeler waardoor we minder zwetend de top bereiken. Er zijn ook minder dorpjes en dus minder thee. Wellicht is de tandarts hier ook blijer mee, want in de kleine kopjes gaan meestal 3 klontjes suiker p.p. of het suikerklontje wordt op de tong gelegd en dan volgt de thee!

We bereiken de grote studentenstad Eskişehir waar we Fatih en Meltem ontmoeten. Ze hebben heerlijke lasagne gemaakt, een welkome afwisseling op de kebab, köfte en andere Turkse vleesgerechten van de afgelopen tijd. Ook laten ze ons het oude centrum zien. We besluiten een extra rustdag te nemen en hebben het gezellig samen. Een vriend van Meltem is glasblazer en ook Eloy mag aan tafel een ketting voor Audrey maken. De creatie, het kwade oog, is een Turkse talisman om tegen kwaad te beschermen. ‘s Avonds nemen Fatih en Meltem ons mee uit voor een optreden van een lokale band. Als de vermoeidheid inslaat, gaan we met de taxi terug. In de taxi wordt nog ‘Goud’ van Suzan & Freek gedraaid, alsof we even thuis zijn.

Terug op de fiets voelen we onze spieren tegenstribbelen, maar na een aantal kilometer zijn we weer terug in het ritme. Er is onweer voorspeld en we staan even stil bij de moskee in het verder compleet uitgestorven en armoedige gehucht. Dan komt de imam uit het naastgelegen huis. Het is vandaag offerfeest en we moeten eten van hem. We krijgen een bord met botten van het geslachte dier deze ochtend, waar de laatste restjes vet aan hangen. Als Eloy de eerste hap probeert te nemen proeft hij alleen maar zout. Het blijkt (gepekelde) geit te zijn en snel gaat hij over naar de zoete baklava. Gelukkig geeft de imam aan dat we de rest kunnen inpakken en komen we er gauw mee weg. Als we door fietsen zien we hier en daar een slachting in actie of stromend bloed over de weg. In Uyuzhamam, het volgende gehucht, zien we de donkere wolken naderen en stoppen we voordat het onweer zal losbarsten. Terwijl de thee ons wordt voorgeschoteld, vraagt een jongeman of we bij hem thuis komen eten, want het is offerfeest. We ontmoeten de gehele familie, krijgen een 3 gangenmenu voorgeschoteld, praten met het buurmeisje dat trots een aantal woorden Engels spreekt en wachten tot de enorme stortbui voorbij is. De eerste keer regen in Turkije was meteen de moeite! We fietsen door naar Beylikova. Het gemeentehotel zou plek hebben, maar er is niemand bij de receptie. De eigenaar van de naastgelegen supermarkt gaat bellen en geeft aan dat we kunnen gaan zitten, het zal eventjes duren. Onder het genot van de zoveelste thee gaat er een dik uurtje voorbij en een voorbijganger trakteert ons zonder verder een woord te wisselen op Ayran (Turkse yoghurtdrank). Als de receptionist met een zak sleutels aan komt lopen, vindt hij niet de juiste en besluit dan maar eentje achter de toonbank te pakken. Hij stelt een ontbijtpakketje samen, draagt onze fietsen mee naar binnen en is weer weg. We eten nog wat noodles op onze kamer en vallen snel in slaap.

‘s Ochtends besluiten we de route aan te passen en gaan we via landwegen door kleine gehuchtjes. Pas na 30km vinden we een cafetaria met enkel thee en cola. Gelukkig hebben we zelf brood gekocht en hebben we altijd een pot pindakaas en chocoladepasta in de tas! Het is rustig en de landschappen zijn adembenemend. Helaas komen we later op de dag vast te zitten in de modder. Maar juist op dat moment stop de zowaar enige auto van de dag en helpt de man met zijn kinderen onze fietsen uit de modder te trekken. Als we na een half uur de wielen weer draaiend hebben gekregen, rijden we een klein dorpje binnen. Er blijkt een klein winkeltje te zijn, waar we hopen iets voedzaams te vinden. Zodra we van onze fiets afstappen komt er een tractor voorbij met 3 jongens erop, eentje roept: “You want food? Come to my home”. We gaan mee naar hun huis waar we een grote familie treffen die steeds groter lijkt te worden naarmate we langer blijven zitten. Er blijven mensen komen, vanwege (je raadt het al) het offerfeest. Na de late lunch van soep, bonen en vlees is het selfie-tijd en staan we op iedere Instagrampagina. Daarna is het weer tijd voor het avondeten. We kijken elkaar een beetje beduusd aan want we zitten nog vol van de lunch, maar we moeten toch plaatsnemen op de vloer en aan een ronde tafel wordt het eten van de schalen gedeeld. Het hoofd van de familie staat erop dat we blijven slapen, dus zo geschiedde. Net als de rest krijgen we nieuwe sokken om aan te doen en Audrey krijgt ook een nieuwe broek. We douchen ons met emmertjes water, Audrey’s haar wordt gevlochten en de jongens brengen Eloy’s haar met de föhn in model. Voor het feest moet iedereen netjes erbij zitten. Ook moeten we nog kennismaken met de buren. Hier volgt, ja echt: eten. Het is onwerkelijk, maar in Turkije gaat gastvrijheid letterlijk door de maag. Vandaag drinken we voor de gezelligheid wel tienmaal thee, eten gezamenlijk zonnebloempitten en maken veel vrienden binnen een heel hechte familie. We zijn weer sprakeloos en het is zo bijzonder om mee te maken.

In kleermakerszit ontbijten we met de voltallige familie. Schapenvlees met brood en room, maar ook jam, tomaat, zééér pittige köfte en natuurlijk thee staan op tafel. Eten doet men enkel met een vork, zoals Audrey dat gewend is😄. Onze kaartjes die we geven als bedankje doen het goed. Het is het minste wat we kunnen doen en ook het enige wat men wil aannemen. Even later fietsen we weer op asfalt het gehucht uit. We worden nog een keer opgeschrikt door enorme honden, die gelukkig vastzitten aan een ketting. Eloy heeft echter wel weer een hartverzakking gekregen van Audrey’s hysterische reactie. We komen de eerste fietsreiziger sinds Istanboel tegen. Hij komt uit Frankrijk en fietst van Georgië naar huis.

Net nadat we die dag de 4000km bereiken, horen we een groepje boeren ‘çay çay’ roepen. Ze zitten naast hun aanhanger maar spreken geen Engels of Duits. We pakken de landkaart erbij en tonen onze route. De landbouwers tonen interessante plekken en zijn helemaal enthousiast. Ze werken in de gewasverwerking en slapen in de aanhanger op het platteland. Er staan twee stapelbedden in. Ondertussen blijkt een van hen een livestreamverbinding op Facebook te hebben opgezet en is zichzelf en ons aan het opnemen. Hij belt vervolgens een aantal mensen op, iedereen moet weten dat hij Nederlandse fietsers te gast heeft.

Onze eindbestemming voor vandaag, Haymana, blijkt bovenop een berg te liggen met een hoogteprofiel van 14-15% en het is afzien tot en met. Uiteindelijk komen we boven en zoeken we naar de ‘Öğretmenevi’, een guesthouse oorspronkelijk bedoeld voor onderwijspersoneel maar ook toegankelijk voor toeristen. Dit blijkt echter vol te zijn, maar de man verwijst ons naar een thermenhotel aan de overkant van de straat. Hier is nog een kamer vrij. Als we de kamer oplopen geeft de man aan dat er geen warm water is in het hotel, maar dat daarvoor de (gescheiden) hamam in de kelder bedoeld is. Haymana staat immers bekend om het thermale water. Als Audrey de badkamerdeur opendoet, zitten er twee vogels in het openstaande ruitje. Na de eerste schrik schrikt ze nog eens als ze ziet dat een broedende duif op de badkamerkast een nest heeft gebouwd. Het personeel geeft aan dat ze dit niet mogen verwijderen, maar dat er niks zal gebeuren. De duif blijft inderdaad zitten en verroert zich niet. Het moet toch niet zo gemakkelijk zijn voor deze duif om telkens nieuwe gezichten te zien die het licht aan en uit doen om naar de wc te gaan.

De volgende dag besluiten we na wat bergen in een dorpje pauze te nemen. We zoeken de schaduw op naast de moskee. Nog voordat we de fietsen hebben neergezet, krijgen we flesjes water aangeboden. Twee seconden later rijdt er een andere auto voorbij en de vrouw roept vanuit de auto: ‘çay?’. Ze wijst naar de huizen. Waarmee ze bedoeld dat we met haar mee moeten komen. Ze blijft aandringen en we zwichten. We rijden achter de auto aan naar een groot modern en omheind huis. Dit blijkt hun zomerhuis te zijn, want ze wonen in Ankara. Zodra we op de bank zitten, krijgen we een hele maaltijd. Vlees van het offerfeest, eigen groente, zelfgemaakte baklava en koekjes, zelfgemaakte yoghurt. Dan nog koffie, het kan niet op. Een van de kinderen blijkt een bekende voetballer te zijn. Trots laten ze ons de kippen in de tuin zien en willen graag met ons op de foto. Na een uurtje vertrekken we weer, nog steeds niet goed beseffend wat er steeds gebeurt in Turkije. Niet veel later, als we weer een berg aan het beklimmen zijn, stopt er een auto met Oostenrijkse nummerplaat. Een groep jonge mannen vraagt of we hulp nodig hebben en of we ergens wat willen gaan eten. We geven aan dat we nog geen kilometer geleden al gegeten hebben. Ze nemen nog een selfie en rijden verder. Er rijden veel auto’s rond met Duitse, Oostenrijkse of Nederlandse nummerplaten. Veel mensen zijn op dit moment op vakantie in Turkije en bezoeken hun familie hier. De meesten leggen de reis naar Turkije in nog geen 2 dagen met de auto af! Wij doen het in 3 maanden… Vlak voor onze bestemming Kulu stoppen we bij een picknickplek, omdat Eloy naar de WC moet. En je raadt het al… daar wordt meteen gevraagd of we willen eten. Een groep jongeren gaat BBQ-en en een Turkse vrouw uit Denemarken regelt voor ons dat we met de groep jongens kunnen mee eten. Opeens blijkt een van de jongens Nederlands te spreken, hij is hier op vakantie en woont in Antwerpen.

In Turkije gaat ons reistempo omlaag. We komen zoveel mensen tegen die benieuwd zijn naar ons verhaal of die hun verhaal willen delen. Sommigen willen Engels met ons oefenen, anderen vinden het leuk om çay te drinken, weer anderen willen ons volgen op Instagram, willen hun eten delen, onze lunch betalen, en sommigen willen zelfs geld geven. Echt! Soms staan we echt met onze mond vol tanden… En vaak draait een eentonige dag op drukke wegen uit op een bijzondere ontmoeting met ongelofelijke mensen.

Comments (11)

  • Jolanda Blezer 10 augustus 2022 at 22:29 Reply

    Super leuk en interessant om jullie reis te volgen, heel veel succes met jullie verdere reis

  • Fleur 10 augustus 2022 at 22:33 Reply

    Leeve Iel en Audrey,

    Alweee zo een prachtig verhaal. Wat komen jullie toch lieve mensen tegen zeg.
    Geweldig wat jullie meemaken. Dat vergeet je nooit meer.
    Dikke kus
    Grote zus

    • Eloy Hoofs 10 augustus 2022 at 23:20 Reply

      Dat denk ik ook niet. Het heeft in ieder geval mijn beeld veranderd en ik ben blij dat we deze stap hebben gezet. 😘

  • Nicole Brans Brabant 11 augustus 2022 at 08:29 Reply

    Hoi Eloy en Audrey, wat een mooi verslag van jullie belevenissen. Ik geniet er telkens weer van, ook van jullie afbeeldingen op Instagram. Zo reis ik toch een beetje met jullie mee. Jullie laten zoveel moois van het land en de gastvrijheid van de bevolking zien. Geniet van jullie avontuur en let goed op elkaar.

  • Rosa Hoofs-van der Sangen 11 augustus 2022 at 12:00 Reply

    Alles samen dag en nacht: fietsen-afzien-delen van mooie momenten.
    Gezellig met anderen eten, drinken en feesten ( goed tanden poetsen ).
    Jullie ogen en belevenissen laten ons anders kijken naar landen, bevolking en hun leefwijze.

    Take care en geniet van jullie actieve, imposante en avontuurlijke fietsreis, pap en mam😘😘

  • Carola 11 augustus 2022 at 14:56 Reply

    Lieve Audrey en Eloy, heb natuurlijk al veel gehoord en gezien via facebook. Kijk steeds weer uit naar jullie mooie uitgebreide blog. Wat ben ik enorm trots op jullie, zeker is het ook afzien in de hitte fietsen. DE ontmoetingen zijn geweldig en de gastvrijheid is enorm. Geniet, het is een reis om nooit meer te vergeten. Het is jullie reisje. Wees voorzichtig. Liefs Mam xxx

  • Lenie Molkenboer-Barnhoorn 11 augustus 2022 at 15:35 Reply

    Wat een prachtig avontuur, ik heb zelf Turkse buren . Die staan zo vaak met een bord eten voor de deur. En zelf zeker 26 x in Turkije geweest met vakantie,
    Echt een prachtig land en super lieve mensen, Heel mooi om weer te lezen, nog veel veilige kilometers en geniet van jullie tocht

  • John 11 augustus 2022 at 21:53 Reply

    Lieve Audrey, beste Eloy,
    Wat is het toch iedere keer weer mooi om jullie reis te volgen. Jullie mooie schrijfstijl laat de lezer mee genieten van het landschap, de cultuur en de ontmoetingen onderweg.
    Wat een indrukken doen jullie op. Indrukken die jullie op jullie verdere levenspad meenemen.
    Nog veel plezier en succes op jullie verdere reis.
    Lieve groet,
    John

    • Eloy Hoofs 15 augustus 2022 at 10:33 Reply

      Bedankt voor de mooie woorden John, het zijn inderdaad onvergetelijke indrukken.

  • Miriam 11 augustus 2022 at 22:03 Reply

    Heerlijk dit te lezen, en iedereen zo lief! Dat veranderd heel je beeld van een land. Jullie zullen daar geen dorst en honger hebben ;p dat maakt al die bergen weer goed! Geniet van Iran straks! Veel liefs!😘

    • Eloy Hoofs 15 augustus 2022 at 10:35 Reply

      Inmiddels al meteen een keertje ziek geworden van al dat eten en misschien i.c.m. de hitte etc. Maar we genieten nog steeds! ☺️

Laat een antwoord achter aan Fleur Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.